ပရေလာက

လူစားတဲ့ေနရာ

ျပန္လည္မွ်ေဝလိုက္ပါ..

လူစားတယ္” ဆိုတဲ့ စကားရပ္က ..
ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူမႈနယ္ပယ္မွာ ၾကားဖူးေနက် ..
ဘယ္ၿမဳိ႕ဘယ္ရြာ ဘယ္ေနရာက လူစားတယ္ ..
ဘယ္ေခ်ာင္း ဘယ္ကန္ ဘယ္ေကြ႕က လူလဲတယ္ စသျဖင့္ ..
အခုလည္း အဲ့ဒီလိုဘဲဗ် ..
အခု ေျပာျပမယ့္ လူစားတယ္ ဆိုတဲ့ ေနရာက ..
တစ္ျခားေနရာ မဟုတ္ ..
ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေရွ႕တည့္တည့္ ..
အိမ္ ဆိုေပမယ့္ ဝန္ထမ္းလိုင္းခန္းပါ …

ကၽြန္ေတာ္က စည္ပင္ဝန္ထမ္းတစ္ဦး ..
နယ္ၿမဳိ႕တစ္ၿမဳိ႕ကို ရာထူးတိုးနဲ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေရာက္ရွိရင္း
႐ံုးဝန္းထဲမွာ ရွိတဲ့ စည္ပင္ဝန္ထမ္းအိမ္ယာမွာ ေနရတယ္ ..
ဝန္ထမ္းအိမ္ေတြက (၆)လံုးဘဲ ရွိတာပါ ..
လံုးခ်င္း(၂)လံုးနဲ႔ (၂)ခန္းတြဲ(၄)လံုးေပါ့ ..
ကၽြန္ေတာ္ ေနတဲ့ လိုင္းခန္းက ..
႐ံုးမ်က္ႏွာစာ လမ္းေဘးတင္ …
႐ံုးေဘးမွာက လက္ေထာက္ညႊန္မွဴးအိမ္ …
ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေနတဲ့ (၂)ခန္းတြဲ လိုင္းခန္း ..
က်န္တာေတြက ႐ံုးအေနာက္ဘက္ျခမ္းမွာပါ ..
ကၽြန္ေတာ့္ေဘးခန္းမွာ ဦးေအာင္မ်ဳိးတို႔ လင္မယားေနတယ္..
သူတို႔က ကေလး အဖတ္မတင္လို႔ မရွိဘူး ..

ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ က “ေက်ာ္လြင္” ..
ဇနီးသည္က “မာမာခင္” မို႔ “အမာ”လို႔ ေခၚတယ္ ..
သားသမီး(၂)ေယာက္ ..
အႀကီးေကာင္ သားေလးက (၇)တန္း ..
သားငယ္က(၄)တန္းေက်ာင္းသားေတြ ..
ဒီနယ္ၿမဳိ႕ေလးကို ေရာက္တာ (၆)လေက်ာ္ၿပီေပါ့ဗ်ာ ..

ကၽြန္ေတာ္ ဝန္ထမ္းအိမ္ယာမွာ ေနခဲ့တဲ့
(၆)လတာ ကာလအတြင္း …
အိမ္ေရွ႕ လမ္းမမွာ ယာဥ္တိုက္မႈေၾကာင့္ ..
လူေသဆံုးမႈ (၂)ႀကိမ္ေတာင္ ရွိသြားၿပီ ..
တစ္ႀကိမ္က ကားနဲ႔ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ တိုက္ေသတာ ..
ေနာက္တစ္ႀကိမ္က ..
ဆိုင္ကယ္ မူးၿပီး ေမာင္းလာရင္း ေမွာက္ေသတာ..
ကၽြန္ေတာ္ မေရာက္ခင္ကလည္း ..
ယာဥ္တိုက္မႈေၾကာင့္ ေသဆံုးမႈေတြ ရွိခဲ့ေၾကာင္း သိရတယ္ ..
ဒဏ္ရာရတာ မပါဘူးေနာ္ ..
လူေသဆံုးတာခ်ည္းဘဲ ေျပာတာပါ ..
အဲ့ဒီ့ေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲကေရာ ႐ံုးမွာေရာ ..
ေျပာစမွတ္ တြင္တာက ..
“စည္ပင္႐ံုးေရွ႕က လူစားတယ္” ဆိုတာပါဘဲ ..

ဟုတ္ၿပီ …
လူစားတယ္ (လူ မၾကာခဏ ေသတယ္ေပါ့ဗ်ာ)ဆိုေတာ့
သရဲမေျခာက္ဘူးလား? ေမးခ်င္ၾကမယ္ ..
အမွန္အတိုင္း ဝန္ခံရရင္ …
ကၽြန္ေတာ္ ေနထိုင္ခဲ့တဲ့ ကာလတစ္ေလွ်ာက္ …
တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ သရဲ အေျခာက္ မခံဖူးခဲ့ပါဘူး ..
အဲ့ဒီ့ေတာ့ ၾကားဖူးနားဝ ၾကားခဲ့ဖူးတဲ့ ..
လူစားတဲ့ ကိုးေလာင္းေကြ႕ေတြ ..
ေျခာက္ေလာင္းေကြ႕ေတြ စသျဖင့္ေတြက ..
လူေတြ စကားကို ခ်ဲ႕ကားေျပာခဲ့ၾကတာလား? လို႔ ..
ကၽြန္ေတာ္ ထင္ျမင္မိခဲ့တဲ့အထိ ..

ယာဥ္တိုက္မႈ ေသဆံုးမႈ ျဖစ္တဲ့အခါတိုင္း..
ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္ေရွ႕တည့္တည့္ မဟုတ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ..
မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္ ..
ေပ(၁၀၀)ဝန္းက်င္အတြင္းမွာဘဲ ေသဆံုးၾကတာပါ ..
ကၽြန္ေတာ္ မေရာက္ခင္ႏွစ္က ဘုန္းႀကီးပင့္ၿပီး
ပရိတ္တရားနာဖူးတယ္လို႔ သိရတယ္ ..

ကၽြန္ေတာ့္ လိုင္းခန္းအိမ္နဲ႔ ႐ံုးဝန္းၿခံစည္း႐ိုးက ..
႐ံုးဝန္းအတြင္း ကားလမ္းေလး အပါအဝင္
ေပ(၂၀)သာသာဘဲ ေဝးတယ္ ..
ၿခံစည္း႐ိုးနဲ႔ ကားလမ္းက (၁၂)ေပသာသာ ..
ၿခံစည္း႐ိုးနဲ႔ ကားလမ္းအၾကားမွာ ..
အလွစိုက္ထားတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္ ရွိတယ္ ..
တ႐ုတ္စကားပင္တန္းေလးလည္း စိုက္ထားတာေပါ့ ..
တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္မိသားစုခ်ည္း
ဒါမွ မဟုတ္ တစ္ဖက္အိမ္က ကိုေအာင္မ်ဳိးတို႔ မိသားစုပါ
႐ံုးဝန္း အဝင္ေပါက္မွာ ခံုေတြခ် ထိုင္စကားေျပာတယ္ ..
ကေလးေတြက ျမက္ခင္းျပင္မွာ ေဆာ့တယ္ ..
အဲ့ဒီ့အတြက္ ဘာသရဲမွ မေတြ႕ဖူး မျမင္ဖူး ..
အေျခာက္မခံဖူးဘူးလို႔ ေျပာတာ ..

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႐ံုးေရွ႕ ကားလမ္းက ၿမဳိ႕တြင္းေရွာင္လမ္းမို႔
ကုန္ကားႀကီးေတြ ျဖတ္ေလ့ရွိတယ္ ..
႐ံုးအေရွ႕မွာေတာ့ ရပ္ကြက္ ရွိတယ္ ..
“သစၥာၿမဳိင္ရပ္ကြက္” တဲ့ ..

ေန႔တစ္ေန႔ ညေနေစာင္း ..
ကၽြန္ေတာ္ ေရခ်ဳိးၿပီး ၿမဳိ႕ထဲ မီးေခ်ာင္းသြားဝယ္ဖို႔
ဆိုင္ကယ္ေပၚ တက္ေနတုန္း ..
ကားလမ္းမဆီက ..
ဒုန္း !!! … ဆိုတဲ့ အသံႀကီး ၾကားလိုက္တယ္ ..
ဟာ ! တုိက္ျပန္ၿပီလား? ဟ ..
ဆိုင္ကယ္ကို ေဒါက္ ျပန္ေထာက္ၿပီး ..
ယာဥ္တိုက္မႈ ျဖစ္ေနတဲ့ ကားလမ္းမဆီ အေျပးသြားလိုက္တယ္ ..
႐ံုးေရွ႕ လၻက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ ..
လူတစ္ခ်ဳိ႕လည္း ဝိုင္းလာၾကတယ္ ..

ကုန္ကားအလြတ္တစ္စီးေအာက္မွာ ..
တ႐ုတ္ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႔ ေယာက်ာ္းလူလတ္ပိုင္း(၂)ေယာက္ ..
ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ကတည္းက ..
(၂)ေယာက္လံုး ပြဲခ်င္းၿပီး ေသေနၿပီ ..
ဆိုင္ကယ္ေမာင္းတဲ့ သူကေတာ့ …
ဦးေႏွာက္နဲ႔ အူေတြေတာင္ ထြက္လို႔ ..
ကားဘီး တက္ၾကိတ္ထားတာ ..
ကားသမားက ထြက္ေျပးဖို႔ ဟန္ျပင္ေနတာမို႔
ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြက ဖမ္းခ်ဳပ္ထားတယ္ ..
မွားတာက ကားသမား မွားတာဗ် ..
ေရွ႕က သံုးဘီးဆိုင္ကယ္ ကို ေက်ာ္တဲ့အခ်ိန္ ..
တစ္ဖက္ ယာဥ္ေၾကာက ေမာင္းလာတဲ့ ..
ဆိုင္ကယ္ကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဝင္တိုက္လိုက္တာ ..
ေသြးေတြမွ ကားလမ္းေပၚမွာ အိုင္ထြန္းေနလို႔ ..
ေနာက္ပိုင္း ရဲတပ္ဖြဲ႕ဝင္ေတြ ေရာက္လာၿပီး ..
လုပ္စရာ ကိုင္စရာ ရွိတာေတြ ဆက္လုပ္သြားၾကတယ္ ..
ကၽြန္ေတာ္ ၿမဳိ႕ထဲမွာ မီးေခ်ာင္းဝယ္ၿပီး ျပန္လာေတာ့ ..
ကားလမ္းေပၚက ဦးေႏွာက္ဖတ္ေတြ ေသြးေတြေတာင္
ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြက ေရေဆးခ်ၿပီးၿပီ ..
ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အနိ္မ့္ပိုင္းျဖစ္တဲ့ လမ္းေဘး
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမက္ခင္းျပင္ရဲ႕ အစပ္
အုတ္ေဘာင္ေလး ေဘးမွာေတာင္ ..
ကားလမ္းေပၚက ေရေဆးခ်လို႔ ..
ေသြးေတြ ဦးေႏွာက္ဖတ္လိုလို ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး အဖတ္တစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔
ေရာေနတဲ့ ေရအိုင္ ေရကြက္ေတြ ေတြ႕တယ္ ..
ေနာက္ေတာ့ ေပ်ာက္သြားမွာပါ ..
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေအာ္ဂလီဆန္သြားတယ္ ..
ညေနစာ စားရမွာေတာင္ မစားခ်င္ေတာ့ ..

မေျခာက္ပါဘူး ဆိုတဲ့ လူစားတဲ့ ေနရာ စေျခာက္ၿပီ ..

ယာဥ္တိုက္ လူေသဆံုးမႈျဖစ္ၿပီး (၅)ရက္ေျမာက္ေန႔ ..
လိုင္းခန္းအေရွ႕မွာ ထိုင္ခံုေတြ ခ်ၿပီး
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကုိေအာင္မ်ုိးတို႔ လင္မယား ထိုင္စကားေျပာေနတုန္း ..
အခ်ိန္က ည(၉)နာရီေက်ာ္ၿပီဗ် …
ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးနဲ႔ ကေလးေတြက TV ၾကည့္ေနၾကတယ္ ..
ရာသီဥတုကလည္း ေႏြရာသီဆိုေတာ့ ..
အိမ္ထဲမွာလည္း ပူျပီး မေနခ်င္လို႔ ..
အျပင္မွာ ေလညွင္းထြက္ခံေနတာပါ ..

“အံမယ္ေလး !!! …
ဟိုေန႔က ႐ံုးေရွ႕မွာ ေသတဲ့ လူေတြလား? မသိဘူး..”
ေျပာလိုက္သူက ကိုေအာင္မ်ဳိးရဲ႕ ဇနီး “မသင္း” ..
လက္ညွဳိးထုိးျပေနလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ..
ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ ..
႐ံုးဝန္းၿခံစည္း႐ိုး သံတိုင္ေတြ ၾကားမွာ ..
လြန္ခဲ့တဲ့ (၅)ရက္က ႐ံုးေရွ႕မွာ ေသသြားတဲ့ ..
လူ(၂)ေယာက္ …
အဲ !!! မွားလို႔ သရဲ(၂)ေကာင္ ..
ေသတုန္းက ပံုအတိုင္းဘဲ ..
တစ္ေကာင္က ေခါင္းတစ္ျခမ္း ပဲ့ေနတယ္ ..
ေနာက္တစ္ေကာင္က ေခါင္းမွာ ေသြးေတြနဲ႔ ..
ဘာလို႔ အဲ့ဒီ့လူေတြလို႔ တပ္အပ္ေျပာႏိုင္လဲ ဆိုေတာ့ ..
သူတို႔ ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားၾကည့္ေတာ့ ..
ကုိေအာင္မ်ဳိးတို႔ လင္မယားလည္း ပါတယ္ ..
ေနာက္ၿပီး ယာဥ္တိုက္မႈကို ..
ကၽြန္ေတာ္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၿပီး …
Facebook ေပၚေတာင္ တင္လိုက္ေသးတာကိုးဗ် ..
(ေသတဲ့လူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုေတာ့ ..
Photoshop နဲ႔ ႐ုပ္ဖ်က္ၿပီး တင္ခဲ့)
ကၽြန္ေတာ့္ ဖုန္းထဲမွာေတာင္ …
အဲ့ဒီ့ပံုေတြ ရွိေနေသးတယ္ …
ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးအေနအထားေပါ့ ..
ကိုေအာင္မ်ဳိး ဇနီး မသင္းကေတာ့ ..
ေျပာၿပီးတာနဲ႔ ေၾကာက္ၿပီး အိမ္ထဲ ဝင္ေျပးသြားၿပီ ..
ေၾကာင္ၿပီး မတ္တပ္ရပ္ က်န္ေနခဲ့တာက ..
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုေအာင္မ်ုိး ..
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း သူတို႔ကို ၾကည့္ ..
သူတို႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ၾကည့္ေနတာ မဟုတ္ဘူးဗ် ..
သူတို႔ ၾကည့္ေနတာက ေဘးအိမ္ဘက္ကို ..
သံတိုင္ၿခံစည္း႐ိုးရဲ႕ အုတ္တိုင္ေတြမွာ အလွထြန္းထားတဲ့
မီးလံုးေရာင္ေတြေၾကာင့္ ျမင္ေနရတာေလ ..
အလြန္ဆံုးရွိလွ ေပ(၃၀)ေလာက္ဘဲ ေဝးတာေလ ..

အသက္(၄၀)ေက်ာ္မွာ သရဲဆိုတာ ..
ပထမဆံုး မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ျမင္လိုက္ရတာဗ်ဳိ႕ ..
အစကေတာ့ မျမင္ဖူးေတာ့ ..
ေၾကာက္တတ္သလိုလို မေၾကာက္တတ္သလိုလိုနဲ႔ ..
ခု ကိုယ္တိုင္ မ်က္စိတပ္အပ္ ..
ေနာက္ၿပီး ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ျမင္တာ မဟုတ္ ..
ကိုေအာင္မ်ဳိးတို႔ လင္မယားပါ ျမင္လိုက္ရတာဆိုေတာ့ ..
ၾကက္သီးေမြးညင္းေတြ ျဖန္းျဖန္းထ ..

ျမင္ေနရတဲ့ပံုစံက ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္ရလိုက္ ..
အရိပ္ပံုစံ ျဖစ္သြားလိုက္ ပံုစံမ်ဳိးပါ ..
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေၾကာင္ၿပီး ရပ္ၾကည့္ေနတာ
ခန္႔မွန္း (၃)မိနစ္ေလာက္ၾကာမယ္ ..
ေနာက္ေတာ့ အဲ့ဒီ့ သရဲႏွစ္ေကာင္ ျပန္လွည့္ထြက္သြားတယ္ ..
ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သံတိုင္ၿခံစည္း႐ိုးၾကားထဲ
အေဝးကေန ရွာၾကည့္ေပမယ့္ ေပ်ာက္သြားတယ္ဗ် ..

ကိုေအာင္မ်ဳိး ပံုစံ ၾကည့္ရတာ …
သူလည္း လန္႔ေနတဲ့ ပံုဘဲ ..
အသံေတြေတာင္ နည္းနည္းတုန္ေနေသး ..
“ဒီတစ္ခါဘဲ ႀကဳံဖူးေသးတယ္ ကိုေက်ာ္လြင္ေရ” တဲ့ .
မသင္း ေျပာျပလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးလည္း သိ ..
ေနာက္ေန႔မနက္က်ေတာ့ ႐ံုးမွာ သိကုန္ၾကေရာ ..
တစ္ေနကုန္ ဟိုလူကလာေမးလိုက္ ..
ဒီလူက လာေမးလိုက္နဲ႔ ေျဖရွင္းေနရတယ္ ..
လူ ဆိုတာက စပ္စုတဲ့ အမ်ဳိးကိုးဗ် ..

ေနာက္(၃)ရက္ေလာက္အၾကာ …
အရင္ကဆို ႐ံုးဝန္းထဲမွာဘဲျဖစ္ျဖစ္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္ ..
ၿခံစည္း႐ိုးအေပါက္ဝထိ ေလွ်ာက္ေနက် ..
ဟိုသရဲႏွစ္ေကာင္ ေတြ႕ၿပီးကတည္းက ..
လမ္းကို မေလွ်ာက္ျဖစ္ေတာ့တာ ..
အနားမွာ ဘြားခနဲ ေပၚလာမွ ဒုကၡေလဗ်ာ ..

အိမ္ထဲမွာ ဘီယာေသာက္ရင္လည္း ပူတာမို႔
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုေအာင္မ်ဳိး အခန္းအျပင္မွာ
ထိုင္ခံုေတြ ခ်ၿပီး ဘီယာထိုင္ေသာက္ေနခ်ိန္
ည(၈)နာရီစြန္းစြန္းေလးဘဲ ရွိဦးမယ္ဗ် ..

“ကိုေက်ာ္လြင္ .. ဟိုမွာ ဟိုေကာင္ေတြ …”
ကိုေအာင္မ်ဳိး ျပတဲ့ေနရာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ..
ကားတိုက္ေသတဲ့ သရဲႏွစ္ေကာင္ကို
ၿခံစည္း႐ိုးမွာ ထပ္ေတြ႕႕လိုက္ရျပန္တယ္ ..
“ဟာ ! ဒီေကာင္ေတြ ဒီေနရာကို စြဲေနၿပီ ထင္တယ္ဗ် ..”
အရင္တစ္ခါ ေတြ႕ခဲ့သလိုဘဲ ..
လက္ေထာက္ညႊန္မွဴး အိမ္ေရွ႕တည့္တည့္ ၿခံစည္း႐ိုးအျပင္မွာ ..
ေဘးတေစာင္းအေနအထား ..
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေသာက္ထားတဲ့ ဘီယာေတာင္ အမူးေျပသြားတယ္ ..
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘဲ ျမင္ေနရတာလား? မသိဘူးဗ် ..
လၻက္ရည္ဆိုင္က ကိုလွဝင္းကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာလိုက္ဦးမယ္ ..”

ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းထဲက ကိုလွဝင္းရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ကို ရွာရင္း
ဖုန္းေခၚလိုက္တယ္ ..
“ကိုလွဝင္း ေရ ……….”
သူ႔ဆိုင္ဘက္ကေရာ ျမင္ရလား? ေမးၾကည့္တာပါ ..
ကိုလွဝင္း လည္း ဖုန္းကိုင္ရင္းနဲ႔ဘဲ ..
သူ႔ဆိုင္(ဆိုင္ကေတာ့ ပိတ္ထားပါၿပီ) အျပင္ဘက္ကို
ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္တယ္ ထင္တယ္ …
“ဘာမွ မေတြ႕ဘူး” တဲ့ေလ ..
ေသခ်ာေအာင္ ထပ္ၾကည့္ခိုင္းလိုက္ေသးတယ္ ..
ဘာအရိပ္အေယာင္မွ မေတြ႕တာ တဲ့ ..
ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က ခုထိကို ေတြ႕ေနရတုန္းေလ ..
ကိုလွဝင္း က်ေတာ့ မေတြ႕ဘူး ..
“ကၽြန္ေတာ္ ဆရာတို႔ ႐ံုးဘက္ကို ခုထြက္လာၿပီ” ..တဲ့ ..
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကည့္ေနတုန္းမွာဘဲ ..
ကိုလွဝင္းတစ္ေယာက္ ႐ံုးဘက္ျခမ္းကို
ကားလမ္းကူးလာတာ ေတြ႕လိုက္တယ္ ..
ဂိတ္ၿခံစည္း႐ိုးေသာ့က မပိတ္ရေသးပါဘူး ..
ခ်က္ဘဲ ထိုးထားေသးတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္
တံခါးဖြင့္ဖို႔ အတူ ထြက္သြားလိုက္တယ္ ..
ကိုလွဝင္းနဲ႔ ဟိုသရဲႏွစ္ေကာင္က
(၁၅)ေပေလာက္ဘဲ ေဝးမယ္ဗ် ..
ေဘးခ်င္းကပ္ အေနအထား …
သူက ဘာလို႔ မေတြ႕တာလဲ?
တကယ့္ကို စဥ္းစားစရာပါ ..
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုေအာင္မ်ဳိး ဂိတ္ကို မေရာက္ခင္
သရဲႏွစ္ေကာင္ တ႐ုတ္စကားပင္ဘက္ကို ထြက္သြားတယ္ ..
ဂိတ္တံခါးဖြင့္ၿပီး ၿခံဝန္းအျပင္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့
သရဲႏွစ္ေကာင္ကို မေတြ႕ရေတာ့ဘူးဗ် ..
အဲ့ဒါနဲ႔ ကိုလွဝင္းကို ..
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင္ေနရေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္တယ္ ..
“အဲ့ဒါဆို ဒီေကာင္ေတြ ဆရာတို႔ ႐ံုးေရွ႕မွာ ..
စြဲေနတဲ့သေဘာ ထင္တယ္”တဲ့ ..
ကိုလွဝင္း သူ႔ဆိုင္ကို ျပန္သြားတဲ့အခ်ိန္အထိ ..
သရဲႏွစ္ေကာင္ ျပန္ေပၚမလာပါဘူး ..

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ တိုင္ပင္လိုက္ၾကတယ္ ..
မနက္က်ရင္ ႐ံုးပိတ္ရက္ ..
ေဘးအိမ္က လက္ေထာက္ညႊန္မွဴးကို …
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင္ေနရတာ သိေအာင္ သတင္းပို႔လိုက္မယ္လို႔ေလ ..
လူႀကီး သိထားေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့ ..
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆရာက မိသားစု ေခၚမထားပါဘူး ..
သူ႔မိသားစုက ေရႊဘိုမွာ ေနတာ ..
တစ္ခါတစ္ေလမွ အလည္လာၾကတယ္ေလ ..
ခုလည္း ဆရာနဲ႔ သူ႔တပည့္တစ္ေယာက္ဘဲ ..
႐ံုးထဲက အိမ္မွာ ေနတာပါ ..

မနက္မိုးလင္းေတာ့ ..
ကိုေအာင္မ်ဳိးကို လွမ္းေခၚလိုက္ၿပီး ..
ဆရာ့ အိမ္ဘက္ကို ကူးလာခဲ့လိုက္တယ္ ..
ဆရာ ဘုရားဝတ္ျပဳေနလို႔ အျပင္မွာ ခဏရပ္ေစာင့္ေနလိုက္တယ္ ..
ခဏအၾကာမွာေတာ့ အိမ္အျပင္ကို ထြက္လာတယ္ ..

“ကိုေအာင္မ်ဳိးနဲ႔ ကိုေက်ာ္လြင္တို႔ ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ?ဗ်..”
ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိတာျမင္တာေတြ ဆရာ႔ကို သတင္းပို႔လိုက္တယ္ ..
ဆရာလည္း အံ့အားသင့္သြားတာေပါ့ ..
“ညတိုင္း ေတြ႕ေနရတာလား?” လို႔ ေမးတာနဲ႔
ညတိုင္းေတာ့ မဟုတ္ေၾကာင္း ..
ရံဖန္ရံခါ ျမင္ေတြ႕ေနရေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပလိုက္တယ္ ..
အဲ့ဒါဆို ဒီညကစၿပီး သူလည္း ေစာင့္ၾကည့္မယ္ တဲ့ ..

ဆရာ ေစာင့္ၾကည့္မယ္ဆိုမွဘဲ ..
သရဲႏွစ္ေကာင္ကို မေတြ႕တာ (၄)ရက္ေက်ာ္သြားၿပီ ..
ဆရာကလည္း မယံုတစ္ဝက္ ယံုတစ္ဝက္ျဖစ္ေနမွာ အေသအခ်ာဘဲ ..

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆရာကိုယ္တိုင္ သရဲႏွစ္ေကာင္နဲ႔ ဆံုၿပီ

ည(၉)နာရီေက်ာ္ ….
ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစု TV ၾကည့္ေနတုန္း
အိမ္အေပါက္ဝမွာ ဆရာ႔ကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္ ..
“ကိုေက်ာ္လြင္ ခဏ …” ဆိုလို႔ ..
ကၽြန္ေတာ္ အိမ္အျပင္ကို ထြက္လိုက္တယ္ ..

“ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ အခုေလးတင္ …
ဟိုႏွစ္ေကာင္ကို ေတြ႕ခဲ့ၿပီဗ် ..”
“ဗ်ာ !!! ဘယ္လို ေတြ႕ခဲ့တာလဲ? ဆရာ …”
“ကၽြန္ေတာ္ အခု Dinner က ျပန္လာတာ ..
(ဆရာက သူ႔ကား သူကိုယ္တိုင္ ေမာင္းတာပါ)
ၿခံေပါက္ဝ ေရာက္ေတာ့ ဟြန္းတီးလိုက္လို႔
အိမ္က တပည့္ ဖိုးခ်ဳိ တံခါးဖြင့္ဖို႔ ထြက္လာတယ္ ..
ဘာရယ္ မဟုတ္ဘူးဗ် ..
ညာဘက္ကို ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့မွ ..
ခင္ဗ်ားတို႔ ေျပာေနတဲ့ ႏွစ္ေကာင္ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္ဗ် ..
တစ္ကိုယ္လံုး ေသြးေတြနဲ႔ ..
တစ္ေကာင္ဆို ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္ေနတယ္ ..
ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနၾကတယ္ဗ် ..
ကၽြန္ေတာ္လည္း ႐ုတ္တရက္ဆိုေတာ့ လန္႔ဖ်ပ္သြားတာေပါ့ ..
ဖိုးခ်ဳိကို တံခါးအျမန္ဖြင့္ခိုင္းၿပီး
ကားကို ၿခံထဲ အျမန္ေမာင္းဝင္လာရတယ္ ..
ခင္ဗ်ားကို ေခၚဖို႔ လာေတာ့ ဟိုေကာင္ေတြကို မေတြ႕ေတာ့ဘူးဗ် ..
ခုနက ၿခံစည္း႐ိုးနားမွာ ေသခ်ာကို ျမင္လိုက္ရတာ ..”

“ဆရာ … ခဏေနာ္ ..”
အိမ္ထဲ ေျပးဝင္ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္း သြားယူၿပီး
ဖုန္းထဲက အဲ့ဒီ့ႏွစ္ေယာက္ ကားတိုက္ေသတုန္းက
ကၽြန္ေတာ္ ႐ိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြ ျပလိုက္တယ္ ..
ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းကို ယူၾကည့္ရင္း ..
“ေသခ်ာတာေပါ့ဗ်ာ .. အဲ့ဒီ့ႏွစ္ေကာင္ဘဲ …
အဲ့ဒီ့ အဝတ္အစားေတြအတိုင္းဘဲ…” တဲ့ ..
ဒါဆို ေသခ်ာသြားၿပီေပါ့ ..
႐ံုးေရွ႕မွာ ကားတိုက္ေသတဲ့ ႏွစ္ေယာက္
မကၽြတ္ဘဲ ႐ံုးေရွ႕မွာ လာစြဲေနၿပီ …
ဆရာကေတာ့ သူ႔အိမ္ မျပန္ခင္ ေျပာသြားတယ္ …
“ဒီအတိုင္းေတာ့ မျဖစ္ဘူး ..
တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မွရမယ္” တဲ့ ..

ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ ..
အဲ့ဒီ့ သရဲႏွစ္ေကာင္ကို မျမင္ေတြ႕ရေတာ့တာမုိ႔
စိတ္ခ်မ္းသာသလိုလိုဘဲဗ် ..

ကၽြန္ေတာ့္သားႏွစ္ေယာက္ကို ဒုကၡေပးၿပီ

ေက်ာင္းပိတ္ရက္တစ္ရက္မွာ ..
“ေဖႀကီးေရ … ေဖႀကီးေရ လာပါဦး ..
အငယ္ေလး ဘာျဖစ္ေနလဲ? မသိဘူး ..”
သားႀကီးရဲ႕ ေခၚသံၾကားလို႔
ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ျပင္ထြက္ၾကည့္လိုက္တယ္ ..
အခ်ိန္က ညေနေမွာင္စပ်ဳိးခ်ိန္ …
အိမ္ျပင္က လွမ္းၾကည့္တာ သိပ္မသဲကြဲတာမို႔
႐ံုးဝန္းၿခံစည္း႐ိုးအျပင္ကို အျမန္ေျပးထြက္လိုက္တယ္ ..
ၿခံစည္း႐ိုးတိုင္ လံုၿခဳံေရးမီးလံုးအလွေတြ ထြန္းထားၿပီးပါၿပီ ..

ကၽြန္ေတာ္ ႐ံုးဂိတ္ေပါက္ဝကို ေရာက္ေတာ့
သားႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္အနား ေျပးကပ္တယ္ ..
သားငယ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ …
႐ံုးေရွ႕ျမက္ခင္းျပင္ တ႐ုတ္စကားပင္မွာ ကပ္ၿပီး
မတ္တပ္ရပ္ရင္း ငိုေနတယ္ ..
အသံ လံုးဝ မထြက္ပါဘူး ..
မ်က္ရည္ေတြေတာ့ က်ေနတယ္ ..
သစ္ပင္ေပၚက ျပဳတ္က်တာလား? လို႔ ေတြးၿပီး
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပူသြားတာမို႔
သားငယ္ဆီ အေျပးသြားလိုက္မိတယ္ …
သားငယ္ဆီ မေရာက္ခင္ ေျခလွမ္း(၃)လွမ္းေလာက္အလိုမွာ
တစ္စံုတစ္ခုနဲ႔ ဝင္တိုက္မိသလို ခံစားလိုက္ရတယ္ ..
ကၽြန္ေတာ္ ယိုင္သြားတယ္ ..
ေရွ႕ကို ဆက္တိုးဖို႔ လုပ္တယ္ ..
တစ္စံုတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္ကို တြန္းထုတ္လိုက္သလိုမ်ဳိး ..
ကၽြန္ေတာ္ အေနာက္ကို ျပန္ယိုင္သြားတယ္ …
တကယ္တမ္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သားငယ္ အၾကားမွာ
ဘာဆို ဘာမွ မရွိ ..
ေျခလွမ္း(၃)လွမ္းစာေလာက္ဘဲ ေဝးတယ္ ..
ထပ္တိုးၾကည့္တယ္ ..
မရဘူး ..
ထပ္တြန္းထုတ္ခံရတယ္ ..
ကၽြန္ေတာ္ သတိျပဳမိသြားၿပီ ..
ဟိုသရဲႏွစ္ေကာင္ လုပ္ေနတာျဖစ္မယ္ ..
ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို သားငယ္ေလးအတြက္
အရမ္းစိတ္ပူ စိုးရိမ္သြားမိတယ္ ..

“အမာေရ … အမာ …”
အသံကုန္ေအာင္ ဇနီးျဖစ္သူကို လွမ္းေအာ္ေခၚလိုက္တယ္ ..
ကၽြန္ေတာ့္ဇနီး အိမ္အျပင္ဝကို ထြက္လာတယ္ ..
“ဘုရားစင္က ပရိတ္ရည္ဗူး အျမန္ယူလာခဲ့ ..
လာ .. လာ ျမန္ ျမန္ …”
(ကၽြန္ေတာ့္အသံေတြ တုန္ရီလို႔ ေနပါတယ္ ..)
ကၽြန္ေတာ့္ ေအာ္သံ ၾကားလို႔ ..
ေဘးအိမ္က မသင္း လည္း ထြက္ၾကည့္ေနတာမို႔ ..
“မသင္း .. ကိုေအာင္မ်ဳိးကို လႊတ္ေပးပါဦး ..
ဟိုေကာင္ေတြ ကၽြန္ေတာ့္ သားငယ္ကို ဆြဲထားလို႔ ..”

ခဏအၾကာမွာ ဇနီးသည္နဲ႔ ကိုေအာင္မ်ဳိးတို႔ လင္မယား
႐ံုးေရွ႕ျမက္ခင္းျပင္ကို ေရာက္လာၾကတယ္ ..
ဇနီး ဆီက ပရိတ္ရည္ ထည့္ထားတဲ့ ..
ေရသန္႔ဗူးကို အဖံုး အျမန္ဖြင့္လို႔ ..
တ႐ုတ္စကားပင္ရဲ႕ ပင္စည္ ..
သားေလးဆီကိုေရာ ေဘးဘက္ေတြကိုပါ ..
တစ္ဗူးလံုး ကုန္ေအာင္ လိုက္ပက္ျဖန္းလိုက္တယ္ ..

“ဟီး … ဟီး .. ေဖႀကီး … ဟီး …” ဆိုၿပီး
သားငယ္ေလး ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ငိုရင္း ေျပးထြက္လာလို႔
ကၽြန္ေတာ္ သားေလးကို ဆီးႀကဳိဖမ္းေပြ႕ခ်ီလိုက္ရင္း
႐ံုးဝန္းထဲ အျမန္ေျပးဝင္ခဲ့တယ္ ..
“အမာ ျမန္ျမန္လာ .. သားႀကီးကို ေခၚ ..
ကိုေအာင္မ်ဳိး အထဲကို ျပန္ဝင္ရေအာင္ …”

အိမ္ထဲ ေရာက္ေတာ့ သားငယ္ေလး ငိုေနလြန္းလို႔
မနည္းေခ်ာ့ရတယ္ ..
ကေလး ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္သြားတယ္ထင္တယ္ဗ် ..
သူ ဘာေတြ႕လိုက္ရလို႔လဲ? မသိဘူး ..
ကေလး စိတ္ျပန္ၾကည္ေအာင္ ေခ်ာ့ေမာ့ရင္း ..
အငိုတိတ္လုခါမွ ေခ်ာ့ေမာ့ေမးျမန္းရတယ္ ..
(ကိုေအာင္မ်ဳိးတို႔ လင္မယားလည္း ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ထဲမွာ)

“သားေလး ခုနက ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္?
မေၾကာက္နဲ႔ေတာ့ေနာ္ ေဖႀကီးတို႔ ရွိတယ္ ..”
(ကေလးကို ေမးေနတုန္းမွာဘဲ ေဘးအိမ္က ..
လက္ေထာက္ညႊန္မွဴး ဆရာ ထပ္ေရာက္လာတယ္ )

ေမးၾကည့္လို႔ သိရတာကေတာ့ ..
သူတို႔ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ ႐ံုးေရွ႕ျမက္ခင္းျပင္မွာ
ေက်ာင္းပိတ္ရက္မို႔ ညေနေစာင္း ေဆာ့ေနရင္း ..
သားငယ္ေလးက တ႐ုတ္စကားပင္ဘက္ကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္
လူႀကီးတစ္ေယာက္က သူ႔ကို ဆြဲေခၚထားတယ္ ..
တစ္ကိုယ္လံုး ေသြးေတြနဲ႔တဲ့ ..
(ဟိုသရဲေတြဆိုတာ ေသခ်ာသြားၿပီ…)
သားငယ္ေလးလည္း ေၾကာက္ၿပီး ႐ုန္းကန္တယ္ ..
ဒါေပမယ့္ ဟိုသရဲက မလႊတ္ဘူး ..
အဲ့ဒါနဲ႔ သားႀကီးက သူ႔ညီ ဘာျဖစ္တာလဲ? ဆိုၿပီး
သူ႔ညီဆီ ကပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လိုဘဲ
(၂)ခါေတာင္ တြန္းထုတ္ခံရတာ ..
အဲ့ဒီ့ေတာ့မွ သားႀကီးက ေၾကာက္ၿပီး
ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေအာ္ေခၚတာေလ ..
သားငယ္ေလးရဲ႕ ပါးစပ္ကိုလည္း လက္နဲ႔ ပိတ္ထားတယ္တဲ့ …
အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ..
သားငယ္ေလး ငိုေနတာ ျမင္ၿပီး
ငိုတဲ့ အသံ မၾကားရတာကိုး …
ကၽြန္ေတာ္ သားငယ္ေလးဆီ ကပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ..
ေနာက္သရဲတစ္ေကာင္က တြန္းထုတ္ေနတာတဲ့ေလ ..
သရဲေတြကို ဒီတစ္ခါ ျမင္ရတာက ..
သားငယ္ေလးတစ္ေယာက္ပါဘဲ ..
သူ႔အစ္ကိုေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပါ ..
ဘယ္သူမွ မျမင္လိုက္ရပါဘူး ..
(ကေလးေၾကာက္မွာ စိုးလို႔ ဆက္မေမးျဖစ္ေတာ့ပါ)

ဆရာရယ္ ..
ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ..
ကိုေအာင္မ်ဳိး လင္မယားရယ္ အိမ္အျပင္ထြက္ၿပီး
တိုင္ပင္ေျပာဆိုၾကတယ္ ..
ဇနီး အမာ ကေတာ့ ကေလးေတြကို အိမ္ထဲမွာ ေခ်ာ့ေနတုန္း ..

“ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ? ဆရာ ..”
ဆရာလည္း စဥ္းစားဟန္ျပဳၿပီးေတာ့မွ ..
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ အႏၱရာယ္ကင္းပရိတ္ ရြတ္မွ ရေတာ့မယ္ ..
မနက္ျဖန္က်ရင္ ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးနဲ႔ ဆံုၿပီး ေျပာၾကတာေပါ့” ..

ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႐ံုးပိုင္းအရာရွိေတြနဲ႔
ရပ္ကြက္က လူႀကီးပိုင္းေတြ ဆရာ႔႐ံုးခန္းမွာ
ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးျဖစ္တယ္ ..
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရပ္ကြက္လူႀကီးတစ္ေယာက္က ..
( )ဆရာေတာ္ကို ပင့္ဖိတ္ဖို႔ အႀကံျပဳတာမို႔
ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး လက္သင့္ခံလိုက္ၾကတယ္ ..

ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ ၿပီးတာနဲ႔ ..
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ရပ္ကြက္လူႀကီး(၂)ေယာက္ ..
( )ဆရာေတာ္ကို အေျခအေန အက်ဳိးအေၾကာင္း
သြားေရာက္ ေလွ်ာက္တင္ၾကတယ္ ..
ဆရာေတာ္က မနက္ျဖန္ မနက္(၉)နာရီမွာ ၾကြလာမယ္ေျပာလို႔
ေန႔ဆြမ္းကပ္ရေအာင္ ႐ံုးက စာေရးမေတြနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဇနီးသည္ေတြ ပူးေပါင္းၿပီး
ဝယ္ၾကျခမ္းၾက ခ်က္ၾကျပဳတ္ၾကေပါ့ဗ်ာ ..
(အဲ့ဒီ့ညလည္း ဟိုသရဲႏွစ္ေကာင္ကို ထပ္မေတြ႕ပါဘူး)

ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မွာ ဆရာေတာ္တို႔ ၾကြေရာက္လာတာမို႔
႐ံုးေရွ႕ျမက္ခင္းျပင္မွာဘဲ ..
အႏၱရာယ္ကင္းပရိတ္ ရြတ္ဖတ္ဖို႔ စီစဥ္လိုက္ပါတယ္ ..
ဆရာေတာ္တို႔ ရြတ္ဖတ္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ
ေငြဖလားတစ္ခုထဲ အေမႊးနံ႔သာ ေရာထားတဲ့ ေရနဲ႔
သေျပခက္နဲ႔ ႐ံုးေရွ႕ျမက္ခင္းျပင္တစ္ဝိုက္ကို
လိုက္ပက္ျဖန္းတယ္ ..
(တ႐ုတ္စကားပင္ႀကီးနားမွာ ဆရာေတာ္ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး
ေျပာေနတာ ေတြ႕တယ္ ..
ပါးစပ္လႈပ္႐ံုသာ ေျပာဆိုေနတာမို႔ မၾကားရဘူး)
ကားလမ္းမတစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း
ဆရာေတာ္က ေရသန္႔ဗူးထဲက ပရိတ္ရည္ေတြကို
ပက္ျဖန္းခိုင္းလို႔ ရပ္ကြက္ထဲက လူတစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔
႐ံုးက ေကာင္ေလးေတြလည္း လိုက္ပက္ျဖန္းလိုက္ၾကေသးတယ္ ..

အႏၱရာယ္ကင္းပရိတ္နာၿပီးေတာ့
ဆရာေတာ္တို႔ကို ေန႔ဆြမ္း ႐ံုးမွာ ကပ္လွဴ ..
ဆြမ္းဘုဥ္းၿပီးေတာ့ ဆရာေတာ္တို႔ ျပန္မယ္ဆိုမွ ..
ဆရာေတာ္က လက္ေထာက္ညႊန္မွဴးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရာရွိေတြကို
သီးျခားေခၚၿပီး ကပ္ေျပာတယ္ ..
(က်န္တဲ့သူေတြ မသိေစခ်င္လို႔ ..
ေၾကာက္လန္႔မွာ စိုးလို႔ ေနမွာပါ ..)

“ဒကာႀကီးတို႔ ေျပာတာ နာနာဘာဝ (၂)ေကာင္ေနာ္ ..”
“တင္ပါ့ ဘုရား ..
တပည့္ေတာ္တို႔ ျမင္တာေတာ့ ေလွ်ာက္တင္ခဲ့သလိုဘဲ
ကားတိုက္ေသတဲ့ ႏွစ္ေယာက္တည္းပါ ဘုရား …”
“တကယ္ေတာ့ (၄)ေကာင္ေတာင္ ရွိတယ္ ဒကာႀကီးတို႔ရဲ႕ ..
ခုေတာ့ စိုးရိမ္ပူပန္မေနပါနဲ႔ေတာ့ ..
ဘုန္းႀကီးလည္း သူတို႔ကို လြတ္ရာကၽြတ္ရာ သြားဖို႔
မိန္႔ၾကားၿပီးပါၿပီ ..
တ႐ုတ္စကားပင္ကေတာ့ အသစ္ျပန္စိုက္လိုက္ေပါ့ …”

ဆရာေတာ္ ျပန္ၾကြသြားေတာ့ ..
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရာရွိပိုင္း ေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကတယ္ ..
ဆရာေတာ္ ကားေပၚတက္ ထြက္ခါနီး ေနာက္ဆံုး ေျပာသြားတဲ့ ..
“တ႐ုတ္စကားပင္ကေတာ့ အသစ္ျပန္စိုက္လိုက္ေပါ့” ဆိုတဲ့
စကားကို နားမလည္ၾကဘူး ..
အပင္ကို အျမစ္က တူးထုတ္ပစ္ၿပီး
အသစ္တစ္ပင္ ျပန္ေျပာင္းစိုက္ရမွာလား? မသိဘူး ..
ေနာက္ေန႔မွ ဆရာေတာ္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းသိရေအာင္
ျပန္သြားေမးၾကဖို႔ စီစဥ္လိုက္ၾကတယ္ ..

ညေရာက္ေတာ့ ..
ဆရာေတာ္က နာနာဘာဝေတြ မရွိေတာ့ဘူး ဆိုေပမယ့္
ေၾကာက္လန္႔စိတ္အခံက ရွိေနေသးတာမို႔ ..
႐ံုးဝန္း အျပင္ဘက္ကို ေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ေနမိတယ္ ..
ညအိပ္ယာဝင္တဲ့အထိ ..
ဘာအရိပ္အေယာင္မွ မျမင္ေတြ႕ရေတာ့တာမို႔
ဆရာေတာ္ မိန္႔ၾကားခဲ့သလိုဘဲ ..
နာနာဘာဝေတြ ေျပာင္းေရႊ႕သြားၿပီ ထင္ပါရယ့္ ..

ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္(၆)နာရီေက်ာ္ ..
“ကိုေက်ာ္လြင္ … ကိုေက်ာ္လြင္ ..”
အိမ္ေရွ႕က ေခၚသံၾကားလို႔ ထြက္ၾကည့္ေတာ့ ..
ေဘးအိမ္က ကိုေအာင္မ်ဳိးတို႔ လင္မယား ..
“လာၾကည့္စမ္းပါဦးဗ်ာ .. ဟိုမွာ …”
ကုိေအာင္မ်ဳိး ျပတဲ့ ေနရာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ..
႐ံုးဝန္းအျပင္ ျမက္ခင္းျပင္မွာ စိုက္ထားတဲ့ ..
တစ္နည္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္သားငယ္ေလးကို
နာနာဘာဝေကာင္ ဆြဲေခၚထားတဲ့ …
တ႐ုတ္စကားပင္ႀကီးက …
သစ္ရြက္ေတြ တစ္ရြက္မွ မရွိေတာ့ဘဲ ..
သစ္ပင္သစ္ကိုင္းသစ္ခက္ခ်ည္းသက္သက္ ျဖစ္လို႔ ေနပါတယ္ ..
သံတိုင္ၿခံစည္း႐ိုးအနားကပ္ၾကည့္ေတာ့ ..
ျမက္ခင္းျပင္မွာ တ႐ုတ္စကားပင္က သစ္ရြက္ေတြက
ေျခာက္ေသြ႕လို႔ ေၾကြက်ေနေလရယ့္ ..
(မေန႔ကအထိ သစ္ပင္ႀကီးက အေကာင္းႀကီးေလဗ်ာ)
ေနာက္ေန႔ေတြမွာ သစ္ရြက္ေတြမ်ား အသစ္ျပန္ထြက္လာမလား?
ေစာင့္ၾကည့္ေနေပမယ့္ ..
အဲ့ဒီ့ တ႐ုတ္စကားပင္ႀကီးကေတာ့ ..
တစ္ရက္ထက္ တစ္ရက္ ေျခာက္ေသြ႕လို႔ လာပါတယ္ ..
(တစ္ျခား တ႐ုတ္စကားပင္မ်ား ဘာမွ မျဖစ္ပါ)
ဆရာေတာ္ဆီ အေျပးသြားေလွ်ာက္တင္ေတာ့ ..
“ဒကာႀကီးတို႔ကို အသစ္ျပန္စိုက္ဖို႔ ေျပာခဲ့ၿပီးသားဘဲေလ” တဲ့ ..

တ႐ုတ္စကားပင္ ေျခာက္ေသြ႕သြားတာ (၄)ရက္ေျမာက္ေန႔မွာဘဲ
သစ္ပင္ကို လူငွားနဲ႔ ေခၚလဲွခ်လိုက္ပါတယ္ ..
အံ့အားသင့္စရာ ေကာင္းလြန္းတာက ..
ဘာလႊ ဘာရဲဒင္းမွ အားစိုက္မသံုးရဘဲ ..
လြယ္လြယ္ကူကူ ၿပဳိလဲသြားတာပါ ..
ပင္စည္ႀကီးက အသားစေတြကို ကိုင္ၾကည့္ေတာ့..
ေျခာက္ေသြ႕ၿပီး ေၾကမြေနၿပီ ..
(၄)ရက္ေလာက္အတြင္း ..
သစ္ပင္ ပင္စည္ႀကီး ေျခာက္ေသြ႕မြေၾကေနတာကို
႐ံုးက အဖြဲ႕ေတြေရာ ..
႐ံုးေရွ႕က ရပ္ကြက္သူ/သားေတြေရာ ..
ပေဟဠိဆန္တဲ့ ပုစာၦတစ္ပုဒ္အျဖစ္နဲ႔သာ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္ ..
ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဲ့ဒီ့ တ႐ုတ္စကားပင္ေနရာမွာ
ေနာက္ထပ္ တ႐ုတ္စကားပင္ဘဲ အသစ္တစ္ပင္ ..
ထပ္မံစိုက္ပ်ဳိးခဲ့ပါတယ္ ..

ကၽြန္ေတာ္လည္း ရာထူးတိုးနဲ႔ ေျပာင္းေရႊ႕လာခဲ့ၿပီးေနာက္
အဲ့ဒီ့႐ံုးက ဝန္ထမ္းေဟာင္းအခ်ဳိ႕ကို ..
အေျခအေန ဖုန္းဆက္ေမးၾကည့္ေတာ့ ..
“ဆရာ ေရ ..
႐ံုးေရွ႕မွာေတာ့ ခုထိ ဘာမွ မထူးေတာ့ဘူး ..
ယာဥ္တိုက္မႈလည္း မျဖစ္ေတာ့ဘူး ..
ေအးေဆးျဖစ္သြားၿပီဗ် ..
လူစားတဲ့ေနရာက ေျပာင္းသြားၿပီေလ ဆရာရဲ႕ …”
“ေဟ !!! …..” လို႔သာ ..
ကၽြန္ေတာ္ တလိုက္မိပါေတာ့တယ္ …. ။

မွတ္ခ်က္ ။ မိတ္ေဆြတစ္ဦး၏ ကိုယ္ေတြ႕ႀကဳံျဖစ္ရပ္တစ္ခုအား
ဇာတ္လမ္းအသြင္ ျပန္လည္မြမ္းမံ၍ ေရးသားတင္ဆက္ပါသည္။
စာဖတ္႐ႈသူမိတ္ေဆြမ်ားအား ေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။

ဖိုးသူေတာ္ (www.phothutaw.com)
Credit: လူႀကီးသား

ျပန္လည္မွ်ေဝလိုက္ပါ..

Leave a Comment