ပရေလာက

စာေရးသူ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရေသာ ကုကၠဳိပင္နားက မိန္းကေလး

ေလာကတြင္ သရဲတေစၦရွိသည္ဟူေသာ အယူကို လူမ်ိဳးတို၊င္း ဘာသာတိုင္း လက္ခံ ျကသူရွိသလို၊လက္ခံျကသူရွိသလို၊လက္မခံျက သူလဲရွိျက၏။သို့ေသာ္ သရဲ တေစ ၦရွိျကသည္ကိုေတာ့ အားလံုနီးပါးယံုျကည့္ျကသည္ ။ သရဲတေစၦႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္လူတိုင္းနီးပါးေျကာက္
တက္ျကသည္။ ဤသည္ကိုႏိုင္ငံအသီးသီးမွ သရဲတေစၦဗီဒီယိုဇာတ္ကားမ်ားကသက္ ေသခံလွ်က္ရွိျကသည္။

စာေရးသူတို့ဗုဒၶဘာသာတြင္လည္း သရဲတေစၦဟူေသာ ျပိတာၱမ်ားကား အမွန္တကယ္ရွိသည္ဟုဗုဒၶစာေပ က်မ္းဂန္မ်ားက အတိအလင္း ေဖာ္ျပထားသည္။ ထိုျပိတၱာတို့သည္ စားေရးသူတို့ေနထိုင္ေရာ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ တိရိစာၦန္ဘံုသားမ်ားကို ပကတိမ်က္ေစ့ျဖင့္ျမင္းႏိုင္ေသာ္လည္း
ထိုျပိတာၱဘံုသားတို့ကိုမွုပကတိမ်က္ေစ့ႏွင့္မျမင္ရေပ။ သို့ေသာ္တစ္ခါတရံ ၌ အေျကာင္းတိုက္ဆိုင္လွ်င္ ပကတိမ်က္ေစ့ႏွင့္ပင္ျမင္ေတြ့ရေပ၏ ။

စားေ၇းသူကိုတိုင္ သူရဲတေစၱဟုေခၚေသာ ျပိတၱာဘံုသားႏွင့္ တစ္ခါကအမွတ္မထင္ဘဲ ေတြ့ျကံုျမင္ ေတြ့ခဲရသည္။ ဤသည္ကား မယံုႏိုင္သူတိုအဖို့ မယံုခ်င္း မယံုေပးလိမ့္မည္။ စာေရးသူျကံုေတြ့ရသည္မွာ အမွန္တကယ္ ျကံုေတြ့ခဲ့ရသည္ မွာအမွန္တစ္ကယ္ပင္ျဖစ္သည္ ျပန္ေတြ့မိတိုင္း ျကက္သီးမ်ားပင္ထေနမိေတာ့သည္။

ျဖစ္ရပ္မွာ(2008)ခုႏွစ္၊မတ္လေလာက္ကျဖစ္သည္။အစ္ကိုတစ္၀မ္းကြဲေတာ္သူစာေရးသူတို့ေနအိမ္
လည္ျပီးအျပန္တြင္ ဇာတိရြာသို့အလည္ေခၚပါသည္။ ထို့ေျကာင့္စာေရးသူလည္းမိခင္ထံခြင့္ေတာင္းကာတစ္ပတ္ေနထိုင္ခြင့္ျပဳခ်က္ရလိုက္ပါသည္။ထို့ေနာက္ အစ္ကို၀မ္းကြဲ ႏွင့္အတူ ဇာတိရြာကို လိုက္ပါသြားခဲ့သည္။စားေ၇းသူ၏ ဇာတိရြာမွာ ပဲခူးျဖစ္ေသာေျကာင့္ စာေရးသူ၏ဇာတိရြာမွာပဲခူးျမိဳ့ ၊လာဂမို့ေက်းရြာေလးျဖစ္သည္။

ရြာေရာက္သည္ႏွင့္ ညေနပိုင္းေလာက္တြင္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ဆုံမိ၏။
ထိုသူငယ္ခ်င္းမ်ားထဲမွ ရဲေနာင္က ထန္းရည္သြားေသာက္မည္ဟု အတင္းေခၚေလသည္။ထုိအခါ စာေရးသူ ႏွင့္အတူ အျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ေသာ ေဇာ္ဦးႏွင့္ ေက်ာ္ၾကီးသည္လည္း မျငင္းသာပဲ တစ္ညီတစ္ညြတ္
တည္း လိုက္ပါမိေတာ့သည္။

ထန္းရည္ဆိုင္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ထန္းရည္ႏွင့္ အျမည္းအျဖစ္ ၾကြက္ေၾကာ္ကို စားေသာက္
ၾကသည္။စာေရးသူကေတာ့ ထန္းရည္ကို သိပ္မေသာက္ႏိုင္ပါ။ထန္းရည္ထက္ ၾကြက္ေၾကာ္ကိုသာ ပိုမိုစား ျဖစ္၏။ ရဲေနာင္၊ေဇာ္ဦးႏွင့္ ေက်ာ္ၾကီး တို႔ကေတာ့ ထန္းရည္ကုို အေတာ္ပင္ေသာက္ႏိုင္ၾက၏။ သို႔ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ညေမွာင္ရီသမ္းစျပဳခ်ိန္မွ ထန္းရည္ဆိုင္ကေန ျပန္ျဖစ္ခဲ့ၾက၏။သူငယ္ခ်င္းမ်ားက စာေရးသူ
ေနထိုင္ရာ ဦးေလး၏အိမ္ကို အရင္လိုက္ပို႔ၾက၏။

အျပန္လမ္းတြင္ အားလုံး အေပါ့သြားခ်င္ၾက၍ ကုကၠိဳပင္ၾကီးတစ္ပင္ေအာက္၌` ကိစၥရွင္းၾက၏
ထိုစဥ္ ေလးေယာက္လုံး၏ ေခါင္းေပၚသို႔ အရာ၀တၳဳအခ်ဳိ႕ လာေရာက္ထိမွန္ေလသည္။ရဲေနာင္က သူ႔တြင္ အသင့္ပါလာေသာဓါတ္မီးႏွင့္ ထိုအရာတို့ကိုထိုးျကည့္ရာ ကကၠဳိသီးမ်ားျဖစ္ေနသည္ကိုစာေ၇းသူတို့အားလံုး
ေတြ့ျကရ၏။ ကုကၠဳိပင္သို့ထိုးျကည့္ေသာအခါ ငွတ္ႏွင့္ အျခားအေကာင္ပေလာက္မ်ားကို မေတြ့ရ ။
ထို့အတူေလလဲေလာက္ေလာက္လားလားမတိုက္သျဖင့္ကုကၠဳိသီးမ်ားေျကြစရာအေျကာင္းမရွိေပ။

ထိုအခိုက္ေက်ာ္ျကီးတစ္ စံုတစ္၇ာကိုညႊန္ျပ၍ သူလမ္းညႊန္ေသာဘက္သို့ စာေ၇းသူတို့အား
လံုးျပိဳင္တူျကည့္လိုက္ျကသည္။ ေက်ာ္ျကီးညႊန္ျပေသာအ၇ာမွာအျခားမဟုတ္ ကုကၠဳိပင္ႏွင့္ခတ္လွမ္းလွမ္း ခ်ံဳပုတ္နားမွ မိန္းကေလးတစ္ဦးပင္ျဖစ္သည္။ထိုမိန္းကေလးသည္စာေ၇းသူတို့ကိုေက်ာေပး၍ခ်ံဳပုတ္ဘက္
သို့မ်က္ႏွာမွဳကာထိုင္ေန၏။ေက်ာ္ေနာင္ကသဲသဲကြဲကြဲ ျမင္ႏိုင္ရန္ ဓာတ္မီးႏွင့္ထိုးျကည့္လိုက္မည္ျပဳရာ ဓာတ္မီကမီးလင္းမလာ ခဲ ေပ။

စာေ၇းသူတို့ထဲမွေက်ာ္ျကီးက ဘယ္သူလဲဟု လွမ္းေမးလိုက္သည္။ မိန္းကေလးကျပန္မေျဖေပ။ ေဇာ္ဦးက ဆက္ေမး၏။ မိန္းကေလးသည္ နဂိုအတိုင္းတိတ္ ဆိတ္စြာေနေလသည္။

စားေရးသူကေတာ့ သူမသိေသာ သူစိမ္းေယက်ာ္းေလးမ်ားျဖစ္ေန၍ မိန္းကေလးမွာရွက္၊
ေျကာက္စိတ္ႏွင့္ စကားျပန္မေျပာျခင္းမျပဳဘဲကို့ လမ္းကိုသြားျကရန္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေျပာျကားလိုက္သည္ ထိုေနာက္ စာေ၇းသူအပါအ၀င္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး ထိုေနရာမွထြကိခြာ၇န္ ျပင္ဆင္လိုက္ျကသည္။

ထိုအခိုက္စာေရးသူခႏၶာကိုယ္ရွိ ဆံပင္ႏွင့္ေမႊးညွင္းအေပၚေထာင္တက္ သြားသလိုခံစား ရ၏။ တစ္ကိုလံုးေအးစက္သြားကာ ေက်ာက္ရုပ္သဖြယ္ ေတာင့္ေတာင့္ျကီးျဖစ္သြား၏။အေျကာင္းမွာက မူလထိုင္ေနေသာ မိန္းကေလးသည္ ပူေဖာင္းကို ေလမွုတ္သကဲ့သ ို့ခႏၵာကိုယ္ တေျဖးေျဖးျကီးလာေသာေျကာင့္ ျဖစ္သည္။ မည္မွ်ေလာက္ျကီၤးလာသလဲဟုဆိုလွ်င္ စာေရးသူတို့အနီးရွိ ကုကၠိဳပင္ျကီးေလာက္ပင္ရွိလာသည္ ဟုထင္ရ၏။

ထိုျမင္ကြင္းကို ေျကာက္အားျကီးစြာ မင္သက္ေနမိစဥ္ တစ္စံုတစ္ဦးကစာေရးသူ၏ လက္ကိုဆုတ္ကိုင္၍ အတင္းေခၚသြားေလသည္။စာေရးသူလည္း ထိုလူဆြဲေခၚရာ ေနာက္သို့ ေတာက္ ေတာက္ ျကီးပါသြားရင္း မိမိကိုယ္ကို လမ္းေလွ်က္ေနမွန္းမသိ ရပ္ေနမွန္းမသိခဲပါ။ ေလႏွင့္ အတူလႊင့္ေမွ်ာ္ ေနသည္ဟုခံစားေနမိ၏။

ထို့ေနာက္ “ေျဖာင္း” ခနဲ ဟူေသာအသံ ႏွင့့္အတူ ဇာက္ပိုးမွနာ က်င္မွူေျကာင့္ ေဘးနားသို့
လွည့္ျုကည့္ရာ ရဲေနာင္ကိုေတြ့ရ၏။စားေရးသူ၏ဇာက္ ပိုးကိုရဲေနာင္ရိုက္ လိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ စားေရးသူ ကိုစြဲေခၚလာသူမွာလဲ ရဲေနာင္ပင္ျဖစ္ေလသည္။ပတ္၀န္း က်င္ကိုႏွံ့ႏွံ့ စပ္စပ္ ျကည့္လိုက္ေတာ့ ေနအိမ္ျပန္ ေရာက္ေနျပီျဖစ္ေျကာင္း သိရေလသည္။ တစ္အိမ္းသားလံုး ေစာေရးသူတို့နေဘးတြင္ ၀ိုင္းအံုေနျကေလျပီ။
ေဇာ္ဦးႏွင့္ေက်ာ္ျကီးကေတာ့ ဘုရားစဥ္နား၌ ဦးေလးေပးေသာေရမွန္းကို ေသာက္ေနျက၏။

ဦးေလးသည္ေဇာ္ဦးႏွင့္ေက်ာ္ျကီးတို့ကို ေရမန္းတိုက္ျပီးေသာအခါ ေရးမန္းခြက္ယူေဆာင္
လာကာစာေရးသူႏွင့္ရဲေနာင္ကို တိုက္ ေစသည္။ ျပီးသည့္ေနာက္ေျကာင္းစံုကိုေမးျမန္၇ာ ရဲေနာင္က လံုးေစပတ္ေစ့ျပန္ေျပာျပ၏။စာေရးသူကေတာ့၇င္ေတြတံုရည္ေန သျဖင့္ ဘာကိုမွျပန္မေျပာႏိုင္ေပ။

အေျကာင္းစံုကိုဦးေလးသိရေသာအခါ ဦးေလး ကေနာက္ေနာင္ ဘယ္သစ္ပင္မဆို အေပါ့
အေလးသြားျခင္းမျပဳရန္၊ မျဖစ္မေနအေရးျကံု၍ သြားမိလွ်င္လည္း ေတာင္းပန္စကားေျပာဆိုျပီးမွ သြားျက၇န္ ဆံုးမေလသည္။ ထိုညကသူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း စာေ၇းသူႏွင့္အတ ူဦးေလးအိမ္မွာ ဘဲအိပ္ ျကေလသည္။ ေနာက္ေန့မနက္တြင္ မူလကရြာတြင္တစ္ပတ္ေနမည္ျဖစ္ေသာစာေရးသူလဲ ႏွစ္ရက္ထဲႏွင့္မိခင္ဆီျပန္လာ
ခဲ့ေတာ့သည္။

ဤျဖစ္ရပ္ကာ စာေရးသူဘ၀တြင္ သူရဲတေစၦႏွင့္ျကံုေတြ့ခဲ့ရေသာ ကိုယ္ေတြ့ျဖစ္၇ပ္ေလးျဖစ္
ေလသည္။တစ္ခါတစ္ခါ ကုကၠဳိပင္နားက မိန္းကေလး အေျကာင္းျပန္ေတြးျကည့္လွ်င္ ျကက္သီးမ်ားပင္ထမိ ေလသည္။

ဖိုးသူေတာ္ (www.phothutaw.com)
Credit: ကိုမ်ိဳး(ပဲခူး)

ျပန္လည္မွ်ေဝလိုက္ပါ..
TaKhon အြန္လိုင္းစာမ်က္ႏွာ တြင္ေဖာ္ျပထားေသာ Post မ်ားသည္ ကိုယ္ပိုင္မဟုတ္ပါ။ အမ်ားျပည္သူ ဖတ္ရအဆင္ေျပေအာင္ ေဖ့ဘြတ္စာမ်က္ႏွာတြင္ျပန႔္က်ဲေနေသာ သတင္းေဆာင္းပါးမ်ားကို ကူးယူေဖာ္ျပထားပါသည္။ သို႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကူးယူေဖာ္ျပခံရေသာ မီဒီယာမ်ားအေနျဖင့္ မိမ္တို႔၏ content မ်ားကု္ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းကို ကန႔္ကြက္လိုပါက [email protected] ကို အီးေမလ္း ေပးပို႔ႏိုင္ပါသည္။

Leave a Comment